De mening van....

In deze rubriek geven mensen (christenen en anderen) hun kijk op kwesties die spelen in de (Amsterdamse) kerk en samenleving. Hun mening kan anders zijn dan die van de redactie. Dat houdt het spannend.
Andere meningen en columns van een aantal actieve Amsterdamse christenen kun je ook vinden op de site mediamasterclass.nl/

Preek van de Leek, Gerdi Verbeet.

Geplaatst 6 nov. 2017 10:18 door De Stadslamp Amsterdam

Gerdi Verbeet PvdL2017
Bron: PKA, nd.nl, 6-11-2017.

Dit is een ingekorte versie van de ‘preek van de leek’ door Gerdi Verbeet, zondag 5 november uitgesproken in de Doopsgezinde Kerk in Amsterdam. Uitgangspunt was de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan.

Voor wie wil je de naaste zijn? Dat is de kern van deze gelijkenis. Is de naaste alleen iemand uit je directe omgeving, je familie of vrienden? Of zijn je naasten ook mensen die heel anders zijn dan jij?

De man die beroofd en gewond op de grond lag, wie was dat eigenlijk? Zagen de priester en de Leviet dat het niet een van hen was, en lieten zij hem daarom links liggen? Of was dat het niet?

Voor de Samaritaan gold in elk geval, dat de gewonde niet ‘een van de zijnen’ was. Waarom zou hij hem geholpen hebben?

De gelijkenis wordt wel aangehaald om te onderbouwen dat het christelijk – of tenminste humaan – is om vluchtelingen op te vangen. De parabel nodigt immers uit om niet nonchalant en onverschillig voorbij te gaan. Het gaat om een daad van liefde – de liefde die aanzet om goed te doen.

Dat kan ik volgen. Maar de gelijkenis kan in mijn ogen geen model zijn voor de inrichting van de samenleving. Want moeten we ons niet ook afvragen waarom de Leviet en de priester de man aan zijn lot overlieten? Eigenlijk vind ik het jammer dat het verhaal daarop geen antwoord geeft.

Wat voor reden hebben mensen om zich niets gelegen te laten liggen aan het lot van de ander?
teleurgesteld

U herinnert zich vast nog de afschuwelijke beelden uit Steenbergen, toen daar een avond was belegd over de komst van een asielzoekerscentrum. Ik ken die plaats goed, want mijn moeder komt ervandaan en een deel van mijn familie woont er. Aardige mensen. Verbijsterd dacht ik: wie zijn dat? Waarom zijn ze zó boos en bitter?

Met mensen die zo onzeker zijn – en zich zo teleurgesteld voelen in de bescherming die de overheid hun biedt – moeten we in gesprek. Ik wil weten wat hen ten diepste drijft om zich zo te laten gaan. Hebben ze het gevoel dat hun belangen en die van hun kinderen ondergeschikt gemaakt worden aan die van de vluchtelingen en migranten? Het gevoel dat de overheid op hun kosten de barmhartige Samaritaan uithangt?

Oranje in Drenthe, Steenbergen in Brabant – hoe kan het dat ik het antwoord niet ken? Heel simpel: omdat ik deze mensen eigenlijk nooit ontmoet. Dat geldt, vrees ik, voor heel veel politici en ambtenaren. We leven in onze eigen bubbel van mensen die net zo zijn als wijzelf. Vroeger ontmoetten hoog en laag elkaar nog in de kerk, de vakbond of de sportclub van de eigen zuil. Die ordening is verdwenen.

Moeten wij niet veel meer ons best doen om anderen te ontmoeten? Echt anderen, mensen die anders denken en leven. Mensen van wie de wieg al generaties in Nederland heeft gestaan én mensen die hier pas kort zijn. Moeten we niet met elkaar in gesprek gaan? Dat niet overlaten aan onze politici, maar zelf doen.

Is dat niet de moeilijkste opdracht van een tijdsgewricht, waarin grote groepen mensen zich over de wereld verplaatsen op zoek naar een veilige plek, op zoek naar een betere toekomst voor hun kinderen? Een echte dialoog voeren, misschien de belangrijkste, moeilijkste opgave in een wereld waarin mensen zo door elkaar geschud zijn.

Een dialoog betekent niet dat je ervan moet afzien met vuur je eigen opvatting te verdedigen, of bereid moet zijn die voor de lieve vrede overboord te zetten.

We zagen allemaal de beelden van hoe onze burgemeester Eberhard van der Laan dat deed.

Was het niet prachtig om te zien hoe hij pal stond voor onze rechtsstaat en zijn wetten en voor het respect dat ook de volksvertegenwoordiger verdient?

Als voorzitter van het Nationaal Comité 4 en 5 mei probeer ik de dialoog te stimuleren tussen heel verschillende groepen mensen over vraagstukken van oorlog en vrede.

Mijn grootste zorg is dat de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog niet voor verbinding zorgt, maar juist een splijtzwam wordt tussen oude en nieuwe Nederlanders. Dat we gaan spreken over onze oorlog – en geen boodschap hebben aan de oorlogen waar anderen onder lijden of geleden hebben. Dat we geen boodschap meer hebben aan verhalen uit de mond van vluchtelingen die trauma’s hebben van bombardementen en van de vlucht die ze hebben meegemaakt. En dat terwijl juist ook deze verhalen kunnen helpen bij het begrijpen van het verdriet en de trauma’s van slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog.
universeel verdriet

Het verdriet om verloren, vermoorde familieleden is universeel en zou ons toch moeten aansporen om een arm om de schouder van de achterblijvers te leggen.

Dat geldt ook voor onze militairen die zich dag in dag uit, overal ter wereld, inzetten voor vrede en veiligheid. Zij weten wat de mensen ter plaatse beleven, zij weten wat het is om een oorlog te voeren en mee te maken.

Laten wij met elkaar – oude en nieuwe Nederlanders, hoogopgeleiden en lager opgeleiden, stedelingen en dorpelingen, militairen en burgers – al die ervaringen uitwisselen, elkaar troosten en er samen lering uit trekken.

Daarom zou het geweldig zijn als het nieuwe kabinet instemt met ons verlangen om van 5 mei nu eindelijk eens een echte vrije dag te maken, gewijd aan de dialoog, aan de schoonheid van verdraagzaamheid, het compromis, de vrijheid.

Wie is onze naaste? Voor wie willen we de naaste zijn? Over wie ontfermen wij ons, als ze gewond en zonder geld op de grond liggen – of ziek zijn, of onzeker, of ongelukkig?

Jezus zegt in die gelijkenis: vraag niet wie uw naaste is, maar wees het zelf. U hoort al aan wat ik zojuist verteld heb, dat ik dat een pittige opdracht vind. Maar ik zie wel, dat dat het uitgangspunt moet zijn. Begin met te geven – begin met nieuwsgierig zijn naar de ander. <

Kars Hardebol: Fijn, het is weer tijd voor Halloween!

Geplaatst 30 okt. 2017 07:49 door De Stadslamp Amsterdam

Bron: https://karshardebol.wordpress.com/
20-10-2017.

Een paar jaar geleden ging er een schok door de wereld. De Islamitische Staat liet een filmpje zien waarin een gevangen genomen Jordaanse piloot te zien was. De piloot stond in een kooi, er liep een spoor van benzine naar de kooi. Om de kooi stonden IS strijders om toe te kijken, ze stonden op de ruïne van een oud stadion.

In beeld kwam een man die het spoor van benzine aanstak. Het vuur likte gulzig aan het spoor van benzine, wat uitkwam bij de Jordaanse piloot die zelf ook gedrenkt was in benzine. De man stierf een verschrikkelijke dood.

Niet zolang geleden ging een journaliste mee aan boord van een kleine onderzeeer in Denemarken. De journaliste verdween en de eigenaar zei dat hij haar een zeemansgraf had gegeven. De vrouw werd kortgeleden gevonden, of in ieder geval haar romp. Later werd ook haar hoofd gevonden.

In ons eigen land gebeuren ook verschrikkelijke dingen. Kortgeleden nog werd het nieuws gedomineerd door de verdwijning van Anne Faber. De kans is groot dat zij is vermoord door een man die in behandeling was bij een forensisch psychiatrische kliniek. Af en toe mocht hij zonder begeleiding uit de kliniek en ging daar weer in de fout. Helaas was Anne Faber daarvan het slachtoffer. Heel Nederland reageerde geschokt en er werd een petitie gestart voor een grondig onderzoek naar het falende systeem.

Je vraagt je misschien af waarom ik deze dingen zo opsom. Ik had het liever niet gedaan, maar ik had het idee dat het moest. Het is namelijk zo dat wij deze bovenstaande dingen allemaal verschrikkelijk vinden. Behalve in oktober, want dan is er Halloween.

 

Ds. Paul Visser, Hoe je niet-christenen bereikt in een seculiere cultuur

Geplaatst 9 okt. 2017 11:04 door De Stadslamp Amsterdam

Paul Visser okt 2017
Bron: CIP.nl, 05-10-2017

Je bent vol van het evangelie en wilt dat graag met mensen uit je omgeving delen. Maar doe je dat? Rik Bokelman gaat in gesprek met Paul Visser, predikant en pionier in de Noorderkerk in Amsterdam. Hij vertelt in een serie van drie video's over hoe je als kerk niet-christenen kunt bereiken. Les 1: weet wie je voor je hebt. “Belangrijk is het woord ont-moeten. Je moet even helemaal niets. Er hoeft niet gelijk iets gezegd te worden, er is openheid, onbevangenheid.”

De les 'weet wie je voor je hebt' geldt in elke omstandigheid, niet alleen voor niet-christenen, maar ook voor christenen, zegt ds. Paul Visser. “Anders kan het zomaar gebeuren dat ik hele goede dingen zeg, maar dat ze toch niet echt aankomen. Dan zit er te veel ruis op te lijn.” Belangrijk is dat je eerst probeert te zoeken naar wie de ander is. “Een goed gesprek of een goede ontmoeting begint met hele open vragen en luisteren.”

Doodzonde. Ds Paul Visser op Goede Vrijdag in het Parool

Geplaatst 17 apr. 2017 04:16 door De Stadslamp Amsterdam

Ds. Paul Visser van de Noorderkerk schreef een Paasbrief aan onze stadsgenoten om de kern van het Paasevangelie met hen te delen.
Op Goede Vrijdag werd deze in het Parool gepubliceerd.

DOODZONDE

Beste stadsgenoten,

Er moet me iets van het hart: ik vind het doodzonde, dat steeds meer mensen al minder idee hebben waar met Pasen over gaat. Terwijl er geen beter verhaal te vertellen is dan dit. Vandaar een poging in kort bestek. God is vandaag vooral
 nog ‘in’ als kop van Jut. Mocht Hij bestaan, dan brengt Hij het er verdraaid slecht van af en zijn mensen bij voorbaat met Hem klaar. Een soort 21ste eeuwse kruisiging zeg maar. Apart genoeg verhaalt het evangelie hoe God dat destijds, na de echte kruisiging van Jezus, beantwoordde. Hij vergold geen kwaad met kwaad. Integendeel, als ‘slachtoffer’ van ons gedrag maakte Hij Jezus die dag tot ‘zondebok’ voor dat gedrag. Genadiger kon het niet! Pasen onderstreept dat. Want als de vermoorde Onschuld als Levende her en der verschijnt, is zijn eerste woord steevast: Vrede voor jou! Beter kun je het niet krijgen! Tallozen werden het intussen gewaar, tot op de dag van vandaag. Want, geloof het of niet, de Opgestane blijft opduiken bij mensen van hoog tot laag. Integer, zodat niemand tot iets gedwongen wordt. Tegelijk zo overtuigend dat mensen, die jaar en dag zeiden ‘aardig voor jou maar niks voor mij’, tot hun stomme verbazing overstag gaan en er nog vrolijk van worden ook. Een directeur van een multinational, die er niet op zat te wachten maar het toch overkwam – op een vlucht van Londen naar Amsterdam via een achtergelaten Post-it met daarop een woord van Jezus ‘Mijn vrede geef ik je‘ – zei later tegen mij: ‘Doodzonde dat het me zo lang ontging!’

Paul Visser (predikant Noorderkerk Amsterdam)

Terugkijken: Visser en Visser in gesprek over Jezus

Geplaatst 3 sep. 2015 02:07 door De Stadslamp Amsterdam   [ 5 okt. 2015 06:04 bijgewerkt ]

visservisserA
Het inmiddels gevoerde debat is terug te kijken op 

===============================

Bron: protestantsamsterdam.nl

Stadsdominee Rob Visser en Paul Visser, predikant van de Amsterdamse Noorderkerk gaan met elkaar in debat. 'Jezus schrikt mensen te veel af', was onlangs de prikkelende kop boven een interview in Trouw met predikant Rob Visser. Op 1 oktober gaat hij in de Amsterdamse Noorderkerk onder leiding van KRO/NCRV-journalist Wilfred Scholten in gesprek met collega-predikant Paul Visser van de Noorderkerk over Jezus' betekenis voor kerk en wereld.

Gezeur over Jezus
Rob Visser laat zich graag inspireren door de woorden van Jezus in de Bergrede. 'Maar als het gaat over het bloed dat ons reinigt, dat gezeur over Jezus als verlosser en verzoener - dat is niet de boodschap van Jezus', zei de Amsterdamse stadspredikant in het Trouw-interview. Voor Paul Visser zijn dood en opstanding van Christus van cruciale betekenis. Hij leest de Bijbel vaak anders dan zijn Amsterdamse collega. 'Het kruis is voor mij een teken van hoop en de verlossing door Jezus beleef ik heel existentieel', legt hij uit. 'Juist vanwege onze verschillende visies op deze kernpunten zie ik uit naar een open en eerlijk gesprek.'

Lees hier het interview met Rob Visser 'Jezus schrikt mensen te veel af'
Lees hier het interview met Rob Visser 'Het christendom is slechts een van de wegen om iets van God te leren'

Betekenis Jezus bepalend voor christenen in 21e eeuw
Beide predikanten geloven dat het antwoord op de vraag naar de betekenis van Jezus bepalend is voor de manier waarop christenen en kerken in de 21e eeuw hun weg zoeken. Ze vinden een kerk-breed gesprek over deze vragen onmisbaar en nodigen predikanten en andere geïnteresseerden van harte uit voor het debat. “Om ons aan elkaar aan te scherpen, elkaar te inspireren en antwoorden te zoeken op de vraag wat het evangelie de stad, de kerk en ons allen vandaag de dag te zeggen heeft”, aldus de dominees.
www.noorderkerk.org

Bubbels na de kerk in plaats van koffie

Geplaatst 7 apr. 2015 11:34 door De Stadslamp Amsterdam   [ 7 apr. 2015 11:35 bijgewerkt ]

RIkko Voorberg, 4-4-2015. Bron: ND.nl 
 
Vandaag is het Stille Zaterdag. De vastentijd loopt op zijn einde. Een tijd die we met steeds meer aandacht en onthouding vieren.
 
Vespers worden georganiseerd, vastenacties gehouden, veertig dagen wordt er afgezien van Facebook, vlees, Whatsapp, series kijken of wat dan ook. En dan doen we een dagje Pasen en is het klaar. Iets met eieren, kuikens en kindertekeningen van een leeg graf. Maandag nog naar de meubelboulevard of de auto-showroom. En dan eindelijk weer terug naar business as usual. Daarop heeft mijn favoriete bisschop commentaar. Tom Wright vindt dat vasten prima, noodzakelijk zelf. Maar hij vindt het vieren veel te karig. Eén miezerig dagje tegenover veertig lange dagen serieus afzien. We leven niet van Jezus’ dood, maar van zijn opstanding, roept hij gefrustreerd.

Hoe nu verder met de kerk?

Geplaatst 29 mrt. 2015 14:40 door De Stadslamp Amsterdam

Bron: bisdomhaarlem-amsterdam.nl ,  27 maart 2015.
Mgr. dr. Jozef M. Punt, Bisschop van Bisdom Haarlem-Amsterdam

De media hebben de laatste tijd veel aandacht besteed aan kerkelijke ontwikkelingen. Visieverschillen en misverstanden beheersten de discussie. Zelf kreeg ik ook vaker de vraag voorgelegd wat nu eigenlijk het beleid is in ons eigen bisdom inzake secularisatie, krimp en kerksluitingen.

Ieder bisdom volgt hierin eigen wegen. In verschillende nota’s en artikelen is hier al veel over gezegd. Voor uw informatie eerst zet ik graag nog eens een paar praktische uitgangspunten, die we hierbij in ons bisdom hanteren, op de rij.

Praktische organisatie en spirituele missie

Ook bij ons hebben parochies zich verenigd in grotere verbanden. Van 175 parochies zijn we gegaan naar 45. Sommigen via fusie, anderen in een federatie met alleen bestuurlijke eenheid. We kunnen het ons gelukkig permitteren om dit niet al te grootschalig te doen. Inzake kerkgebouwen bestaat er geen diocesaan ‘masterplan’. Het is aan de nieuwe besturen en pastorale teams om te bezien hoe kerkbezoek en financiën zich ontwikkelen, en hierover voorstellen te doen. Herbestemming van kerken is alleen een uiterste optie als het echt niet meer anders kan.

In dorpen met één kerk in het centrum, is sluiting geen optie. Zoals iemand terecht zei: ‘We kunnen God toch niet uit ons dorp weghalen.’ Wel kan het zijn dat een kerk een meer beperkte functie krijgt, als trouw- en rouwlocatie en incidenteel voor weekendvieringen, zoals in het buitenland normaal is. We vragen besturen en pastorale teams om de vieringtijden zoveel mogelijk op elkaar af te stemmen, opdat de priester(s) op meerdere plaatsen eucharistie kan vieren.
Waar echt geen eucharistie mogelijk is, mag een diaken of pastoraal werker met een zending en benoeming van de bisschop in het weekend een woord / communieviering houden, en bij uitvaarten een gebedsviering. Ook vrijwilligers met toerusting en authentiek geloof kunnen op verzoek van de pastoor bij bijzondere gelegenheden en uitvaarten voorgaan in een gebedsviering zonder communie-uitreiking. Ook in catechese, pastoraat en diaconie vraagt het bisdom samenwerking, en biedt daarvoor cursussen aan voor vrijwilligers en besturen.

Op dit moment zijn de parochies bezig om langs deze lijnen hun pastoraat te organiseren. Het bisdom ondersteunt en begeleidt dit. Meer wil ik er op dit moment niet over zeggen. Waarom? We leven in een tijd en in een wereld met enorme problemen. Veel mensen kijken met zorg of zelfs angst naar de toekomst. We merken dat steeds meer mensen zich weer de existentiële vragen stellen: Wie ben ik als mens? Wat is de zin van mijn leven? Bestaat God? Is er leven na de dood?

Meer dan ooit heeft juist de kerk een taak om hierbij richting en oriëntatie aan te bieden, vanuit de Schrift en het geloof van eeuwen. In plaats daarvan lijkt het soms alsof we vooral bezig zijn met uiterlijke zaken, met organisatie, financiën en gebouwen. Dat moet wel gebeuren, maar soms voelt het alsof we hierin worden vastgehouden. Vaak als we de focus meer willen verleggen naar evangelisatie en missionering -is ook mijn frustratie- doemt er wel weer ergens een probleem of conflict op, dat veel tijd en energie opslorpt. Paus Franciscus heeft hier recentelijk op gewezen. Hij benadrukt keer op keer dat achter alle uiterlijke dingen ook een geestelijke strijd schuil gaat, vaak zonder dat we het zelfs merken. Er is geen paus die zo vaak de boze geest naar voren brengt als een werkelijke kracht die in en door alles heen werkt, en de zwakheid van mensen gebruikt om wanorde en verdeeldheid te zaaien.

We zien het in de wereld, de kerk en ons eigen leven. Het is goed voor ons ook dat te weten en te weerstaan. Natuurlijk, ook de paus is bezig praktisch orde op zaken te stellen, waar dat nodig is, maar probeert toch steeds de kern van de Blijde Boodschap voorop te stellen. “De weg van de kerk is het om het huis te verlaten, en hen te zoeken die ver weg zijn”, zo is zijn kerninspiratie, “om Gods barmhartigheid te brengen aan iedere persoon die er met een oprecht hart om vraagt”. Dat is precies de missionaire opdracht van de Kerk. Het is ook de boodschap van Pasen.

De blijde boodschap van Pasen

Veel mensen in onze tijd hebben moeite om dat te zien. Ze ervaren God als ver weg. Ze bespeuren Zijn hand niet in hun leven en hebben het gevoel alleen gelaten te zijn in een kil universum. De heilige Schrift leert ons te kijken met andere ogen. Het laat ons een God zien die bestaat en liefheeft. Die handelt in de geschiedenis en in het leven van mensen.

4000 jaar geleden riep Hij Abraham. Hij sprak tot Mozes en de profeten. Op unieke wijze kwam Hij tot het meisje Maria van Nazareth. Uit haar werd de Christus geboren, Zoon van God en zoon van mensen. Het Kind groeide op en noemde God Zijn Vader. Hij deed wonderen en tekenen, aanvaardde de dood en kwam weer tot leven. Met Pinksteren stortte Hij zijn Geest uit over de leerlingen en beloofde mét hen te blijven tot het einde van de tijd.

Op unieke wijze leeft Hij verder in zijn Kerk. Dit mysterie van Gods áánwezigheid is het hart van de kerk. “Waar twee of drie bijeen zijn in mijn Naam, daar ben Ik in hun midden.” In het Woord van de Schrift spreekt Hij je aan. In de sacramenten raakt Hij je aan, vergeeft je zonden en voedt je ziel. Als het zicht op Gods aanwezigheid in de geloofsgemeenschap verwatert, dan sterft de kerk. Waar Hij wel geloof en eerbied vindt, brengt Hij leven, nu en over de dood heen, en sterkt ons in de hoop, de vreugde en de liefde.
En gelukkig worden nog steeds veel mensen door dit evangelie geraakt. Vergrijzing en krimp moeten we onder ogen zien, maar het is zeker niet de hele waarheid. Pasen is het moment bij uitstek waarop in vele parochies weer jonge en ook oudere mensen worden gedoopt en in de kerk opgenomen. Het is voor mij een hoopvol teken dat de heilige Geest zijn eigen wegen gaat. De kerk is tenslotte geen gemeenschap waarvoor we met ‘slimme’ campagnes leden kunnen werven, maar een volk dat de Heer zelf samenbrengt. “Niet gij hebt Mij uitgekozen, maar Ik u...”

Hij heeft ieder van ons persoonlijk gevonden, zijn hand op je gelegd en je gevoerd naar gemeenschap met zijn andere volgelingen. Zo deed Hij het op radicale wijze al bij Paulus. Op weg naar Damascus werpt een lichtflits hem van z’n paard en hij hoort een stem: “Saul, Saul, waarom vervolgt gij Mij...?” De Stem stuurt hem naar Ananias, die hem doopt en in de kerk opneemt. Natuurlijk, we moeten als kerk wel laten zien dat we er zijn, en door ons geloof en ons leven een echt getuigenis proberen te geven. Maar het eigenlijke werk doet God zelf. Moge nu met Pasen vele mensen door zijn liefde worden geraakt en de weg naar hun hemelse Vader en Verlosser weer terugvinden.

Zalig kerstfeest met een pak slaag

Geplaatst 9 jan. 2015 08:16 door De Stadslamp Amsterdam

Krijn de Jong, 23-12-2014. 

Opnieuw verrast hij. Wat een bijzondere man. Paus Franciscus. Al direct op die eerste avond na zijn verkiezing was het raak. In zijn werkkloffie begroette hij de toegestroomde menigte op het Sint Pietersplein met: ‘goeie avond’. Gewoon, sober, dichtbij en gelovig, zo laat hij zich kennen. Daar kunnen we nu nog een eigenschap aan toevoegen: dapper. De Curie hervormen is een van zijn speerpunten. Taaie kost. Gisteren gaf hij een update. Geen zalig kerstfeest plus nog wat vriendelijkheden, maar gewoon een gezond pak slaag.

Vanuit Rome dus geen pr-prietpraat, maar een eerlijke erkenning dat de kerk ziek is. Die erkenning is nodig om gezond te kunnen worden. Eerlijke taal en een helder voorbeeld, de wereld snakt er naar. Waar zijn de identificatiefiguren? Franciscus is er een. Zijn paleis laat hij links liggen. Het liefst rijdt hij in de kleinste auto. H ij draagt zijn naam Franciscus met ere. Lastig voor die kardinalen die in hun grote dure karren hem voorbij scheuren. Een gelovige die het goede voorbeeld geeft, daar kunnen we er nog wel een paar van gebruiken. Ook in reformatorische en evangelische kringen.
Wijzer geworden

Franciscus ziet actief om naar de armen, de vluchtelingen en de daklozen, hij legt zieken de handen op en zegent de kinderen. Zo’n man wordt natuurlijk tegengewerkt. De grote en kleine bazen zien hem terecht als een bedreiging. Jaren hebben ze gewerkt aan hun netwerk. Eindelijk hebben ze hun eigen zaakjes goed voor elkaar en daar komt die herrieschopper. Dat vraagt om verzet. Franciscus lijkt niet te zwichten. Kennelijk heeft hij het afgelopen jaar de Curie beter leren kennen. Vorig jaar was hij nog heel wat milder. ‘Ik voel de behoefte op mijn eerste Kerstmis als bisschop van Rome, u een groot “dank u” te zeggen, zowel aan iedereen als gemeenschap van werk, als aan ieder persoonlijk. Ik dank u voor uw dienstbaarheid van elke dag: voor de zorgzaamheid, de toewijding, de creativiteit…’ Verderop in die toespraak van 2013 zie je al wel de voorboden van zijn zorgen. Het roddelen komt uitgebreid aan de orde en hij benadrukte ook toen net als nu de noodzaak van ‘professionaliteit, dienstbaarheid en heiligheid van leven’. ‘Heiligheid betekent een leven ondergedompeld in de Geest.’
Spiegel

Dit jaar spreekt de paus dus pittiger taal. Hij spreekt over ‘hypocriete kardinalen’, die zo opgaan in hun bureaucratische taken dat ze het contact met de werkelijkheid verliezen. Hij spreekt over slechte samenwerking, over ‘theatrale strengheid’ en over ‘een steriel pessimisme’ en over ziekte van de ‘rivaliteit en ijdelheid’. Vijftien kwalen komen langs. Huiswerk voor in de kerstvakantie. Een heilzame spiegel niet alleen voor kardinalen. Wat te denken van deze zin: ‘Door de verhouding die wij met elkaar hebben, zijn we langzaam afgezakt naar een enorme middelmatigheid.’ Kerstfeest 2014. Kerstfeest van bezinning. Zalig kerstfeest.

(Bron:  Habakuk.nu) 

Briefwisseling Voorberg - Mikkers

Geplaatst 28 dec. 2014 09:44 door De Stadslamp Amsterdam

 Vorige week begon op Nieuwwij.nl een briefwisseling tussen twee spraakmakende theologen: Tom Mikkers en Rikko Voorberg. Mikkers (1969) is algemeen secretaris van de Remonstrantse Broederschap, Rikko Voorberg (1980, foto: DP51.nl) is o.a. voorganger van de PopUpKerk.
 
In zijn eerste brief legde Mikkers de focus op de interpretatie van heilige teksten, oude theologische conflicten en homoseksualiteit in de kerk. Vandaag reageert Rikko Voorberg op deze brief. Lezers van de brieven zijn van harte uitgenodigd mee te denken en te reageren!
 
Beste Tom,
 
Hartelijk dank voor je persoonlijke brief. Je beschrijft in je boek ‘Het voelt echt goed’ hoe een spiritualiteit van verdraagzaamheid eruit zou kunnen zien en hoe uitersten verbonden zouden kunnen worden. Jouw openingsbrief vind ik daarvoor een mooie aanzet. Daar ga ik graag op in. 
 
Je dient in je brief twee ‘hete aardappels’ op. En daar zit ik dan gelijk een beetje mee, want ik ben hier nauwelijks mee bezig. Niet omdat het niet relevant is. Ik heb ook weleens een column geschreven over de binnenkerkelijke discriminatie van homoseksuelen. Maar eerlijk gezegd is dat het dan wel. De vrouw in het ambt, een huwelijkse zegen over een homohuwelijk of de betekenis van die belijdenisgeschriften, ze spelen nauwelijks in mijn werkveld. De vraag die mij voortdurend voorligt, is of ik iets zinnigs kan zeggen over sociale eenzaamheid, de vernietiging van de planeet, vluchtelingenstromen, uitbuiting, raciale discriminatie en geweld. Mijn ‘Mijn God’-campagne zou dan ook meer iets zijn als: (mijn) God gebruikt geen militairen, sorry jongens. En: (mijn) God komt Iphonekindjes bevrijden uit onze westerse klauwen. Of: Mijn God drinkt koffie met onze oma’s en wacht op bezoek. Want wat hebben we in vredesnaam aan een ‘ruimdenkende God die niet zo moeilijk doet als je denkt’ als de wereld in de fik staat? Ik ben benieuwd hoe jij daar tegenover staat.

Lees deze brief verder op NIeuwWij.nl

Gewoon afbreken die kerken

Geplaatst 11 dec. 2014 06:01 door De Stadslamp Amsterdam

(Bron: Krijn de Jong, Habakuk.nu, 11-12-2014) 

De secretaris van de Remonstrantse Broederschap, Tom Mikkers, vindt dat kerken die homo’s discrimineren de ANBI-status moeten verliezen. Kerken die homo’s geen ruim baan geven, verdienen volgens hem geen belastingvoordeel. Ik vind het een slap voorstel. Waarom niet gelijk doorpakken? Gewoon afbreken die kerken. Daar hebben ze in China een succesvol programma voor en ook in Soedan zijn ze daar druk mee bezig. In dat Afrikaanse land hebben ze gelijk ook een wet aangenomen die verbiedt dat er nog nieuwe christelijke kerken gebouwd mogen worden. Kijk, dat zet tenminste zoden aan de dijk. En met een beetje speurwerk moet er in oude Sovjetarchieven ook nog wel een draaiboek te vinden zijn over hoe ze daar vroeger de kerken bij de les hielden.

‘Kerken die homo’s discrimineren en daarmee het overheidsbeleid doorkruisen, verdienen geen belastingvoordeel.’ Zo eenvoudig kan het zijn. De kerk als dienares van de overheid.

We lazen het dinsdag in het Nederlands Dagblad. De Remonstrantse overdenking is geschreven naar aanleiding van het recent verschenen rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau: ‘De acceptatie van homoseksualiteit door etnische en religieuze groepen in Nederland’. Het is een update over de voortgang van acceptatie van homoseksualiteit in onze samenleving. De strekking van het rapport is: het gaat vooruit, maar niet hard genoeg. Vooral die vermaledijde orthodox-religieuze gemeenschappen willen maar niet met het overheidsdenken mee. In die kringen is er geen sprake van verbetering.
Meer openheid en begrip

Ik ben geneigd deze laatste bewering te ontkenen. Er is in orthodoxe kring beslist wel veel veranderd. Er is meer openheid en meer begrip gekomen. Er wordt daar serieus gezocht naar een manier om respectvol met elkaar om te gaan, maar dan wel zonder je Bijbelse principes in te leveren. Een boeiend proces. Niet elk proces hoeft toch te leiden tot volledige acceptatie van elkaars standpunten? Persoonlijk vind ik samenleven pas boeiend worden als je er heel verschillende meningen op na houdt. Dan komt het er op aan.

Discriminatie, tolerantie en acceptatie: het zijn begrippen die enige doordenking vragen. Het is toch te simpel om te veronderstellen dat elke discussie moet uitdraaien op het volledige aanvaarding van de in de samenleving dominerende standpunten? Als je dat nastreeft kom je onvermijdelijk uit bij die Sovjetpraktijken.

1-10 of 124

Comments