Twintigers en de kerk

Geplaatst 11 jul. 2012 07:41 door De Stadslamp Amsterdam   [ 12 jul. 2012 03:16 bijgewerkt ]
Inger van Nes, 11-7-2012.    
 
Maar wat willen jullie nou concreet?
 
Deze vraag komt veelvuldig op naar aanleiding van het manifest van de jonge dominees en mensen die in de kerk werken. Mensen die staan op de grens van een verouderde, institutionele kerkelijke cultuur en de seculiere wereld waarin ze God en Jezus bespreekbaar willen maken. Waarin ze willen laten zien dat het christelijke geloof en de kerk relevant zijn. Niet alleen voor degenen die er mee opgegroeid zijn, maar breed maatschappelijk en voor ieder individu.

De ruimte om dit aan de orde te stellen is er. Zo hebben Karel Smouter en ik al ander halfjaar volop steun gehad vanuit de PKN om te onderzoeken, experimenteren en lokale kerken te adviseren en uitdagen in deze tijd. Met de Contrastnacht vorig jaar hebben we onze roep om relevantie concreet gemaakt en met Hervormingsdag en de film Nu(l) Twintig hebben we jonge mensen van buiten de kerk en oudere mensen binnen de kerk kennis laten maken met elkaar en de kerk zoals wij die graag zien. Een kerk die kloven tussen mensen dicht, waar God aanwezig is, die leert van Jezus en de mensen die van Hem geleerd hebben en bezinning en bezieling midden in het leven plaatst.

Zoals de vele reacties op dit manifest ook duidelijk maken, wordt er wel degelijk geluisterd naar jonge mensen. We worden met open armen ontvangen, alsof de generaties boven ons verbaasd zijn dat onze generatie ons überhaupt nog druk willen maken over een instituut, dat zij zelf al een tijd geleden hebben opgegeven aan de seculiere tijd en het terugnemende aantal bezoekers op zondagochtend.

Hieruit wordt voor mij het gevoel versterkt dat voor sommigen het kerkgebouw, de liturgie en de mensen die daar (nog) in samenkomen alles is wat God en de kerk kan zijn. En als die vorm niet meer aanspreekt er dus ook geen interesse in God en Jezus zou zijn. En dat is iets dat ik niet geloof.

De vele gesprekken die wij met rand- en buitenkerkelijke twintigers hebben gevoerd maken duidelijk dat zij wel degelijk op zoek zijn naar inspiratie en spiritualiteit, verlangen naar een warm netwerk, maar alleen de kerk op zondagochtend niet zien als een plek waar zij of één van hun vrienden naar toe zou kunnen gaan om dat te vinden.

De vraag naar de kerk als een plek voor deze twintigers, is een vraag naar innovatie: veranderingen die verder gaan dan aanpassing van het bestaande. Zij zoeken geen traditionele wijkkerk, maar wel een plek waar ze in een flexibel groepsverband antwoord kunnen vinden op hun pastorale vragen: waar kan ik me gezien en thuis voelen, hoe ziet het goede leven er uit, en is er een bron buiten mezelf waar ik uit kan putten? Hoe voed je idealen en maak je het ook waar?

Wij willen een voorzet geven om de wijsheid en traditie van het oude instituut kerk naar een nieuwe generatie en individuen brengen. De kerk heeft al eeuwen ervaring met burgers die samenkomen rond een ideaal en dat vertalen naar betrokkenheid op de stad. De belangrijkste les van de kerk uit al die eeuwen betrokkenheid op de stad: om samen te komen is een ideaal misschien genoeg, maar om het vol te houden is er meer nodig.

Een voorbeeld, een verhaal, een verlangen. Wij vinden deze inspiratie in de persoon van Jezus Christus, die aan het begin van de jaartelling grenzen tussen mensen doorbrak en allerlei kloven wist te dichten. Voor ons is dat de grote inspiratie: we leren van Jezus én de mensen die weer van Hem leerden.

‘Leren van Jezus’, ‘Jezus volgen’, dat klinkt velen in de oren als taal die past bij een evangelische theologie. Toch geloven we dat dit niet het geval hoeft te zijn. De uitdaging is om een taal te vinden, die clichés vermijdt, maar wel uitdrukt dat het bezigzijn met de navolging van Jezus Christus gevolgen heeft voor hoe je gemeenschap bent met elkaar. We erkennen ons in het beeld uit Colossenzen 3:9-11:


‘Nu u de oude mens en zijn leefwijze afgelegd hebt 10 en de nieuwe mens hebt aangetrokken, die steeds vernieuwd wordt naar het beeld van zijn schepper en zo tot inzicht komt. 11 Dan is er geen sprake meer van Grieken of Joden, besnedenen of onbesnedenen, barbaren, Skythen, slaven of vrijen, maar dan is Christus alles in allen.’

Het Nieuwtestamentische visioen van een wereld waarin alle verschil overbrugd zal zijn, is in onze gefragmentariseerde, op consumptie gerichte wereld een krachtig en contrasterend ideaal, dat ons voedt. De vieringen, kleine groepen, festivals en ontmoetingen die wij willen faciliteren zijn doordrongen van deze gedachte: God maakt ons een en ons verlangen naar heelheid komt bij God vandaan. Om iets met dit verlangen te doen, zullen we terug naar God moeten, om dit verlangen brandende te houden en om te zetten in daden.

Maar nu, concreet.

Op welke manier denken wij dat de kerk toekomst heeft en waar moeten we vooral mee ophouden? Hierbij een voorpublicatie van de aanbevelingen die uit ons onderzoek zijn voortgekomen – en die wij nu al met diverse kerken in Amsterdam aan het uitvoeren zijn:

Lees verder....→


(Inger van Nes werkt voor de Protestantse Kerk Amsterdam)
Comments