Onder de lamp

Een persoon, kerk of activiteit uit christelijk Amsterdam belicht.

Stille Omgang: Delen in de vreugde van het geloof

Geplaatst 17 apr. 2015 06:02 door De Stadslamp Amsterdam   [ 17 apr. 2015 06:06 bijgewerkt ]

(Bron:  Ignis webmagazine, 8-4-2015.)

Duizenden gelovigen, jong en oud, lopen ieder jaar mee in de Stille Omgang in Amsterdam. Dit jaar trok de processie ongeveer 6.500 deelnemers uit heel het land. Wat beweegt hen?

"We trekken door de mooie en minder fraaie straten van deze stad - en van ons leven"

De Stille Omgang is een jaarlijkse processie, die het Mirakel van Amsterdam uit 1345 gedenkt. Volgens de overlevering braakte een stervende man in Kalverstraat een hostie uit, die hij even daarvoor ontvangen had. De hostie werd in het vuur geworpen, maar werd ongeschonden in de as gevonden. Dit wonder trok al snel vele bedevaartgangers naar Amsterdam, totdat het protestantse bewind in de zestiende eeuw een einde maakte aan het gebruik. De volksdevotie liet zich echter niet zomaar verdrijven. Vanwege het destijds geldende processieverbod gingen katholieken de tocht vanaf de negentiende eeuw in stilte en zonder uiterlijk vertoon lopen. Toen het verbod werd opgeheven was dit gebruik zo ingeburgerd dat het gehandhaafd bleef.

Meer informatie: www.stille-omgang.nl.

In memoriam Zuster Lioba Kandelaar

Geplaatst 26 mrt. 2015 09:49 door De Stadslamp Amsterdam

zusterkandelaar
MOEDER VAN DE AMSTERDAMSE DAKLOZEN.
Geboren in de Hoef, 3-7-1917, overleden 9-3-2015.
Op 9-3-2015 is op 97 jarige leeftijd in Someren overleden zuster Lioba Kandelaar zuster Augustines van St.Monica. 
Zuster Kandelaar werd met recht de moeder van de Amsterdamse daklozen genoemd. Vanuit haar uitvalsbasis het klooster van de zusters Augustinessen in de Amsterdamse Warmoestraat stond deze moedige religieuze meer dan 25 jaar nacht klaar voor “de mannen” zoals zij haar thuisloze mannen noemde. Ze ontfermde zich over mannen die geen “thuis” hadden. Dat “thuis” waren ze door hun alcohol- of drugsverslaving, hun psychische problemen of door andere redenen verloren. Velen zwierven, anderen huisden in troosteloze pensions of bij het Leger des Heils en weer anderen sleten hun dagen eenzaam op een kamertje. 
Zuster Kandelaar probeerde deze mannen alsnog een thuis te bieden. Zij zag haar mannen dagelijks als ze tegen lunchtijd brood aan de deur van het klooster 
in de Warmoestraat kwamen halen of de vele avonden dat het koffiehuis op de Keizersstraat, later op de hoek Gelderse Kade /Koningsstraat open was van 20.00-22.00 uur.
Zuster Kandelaar zorgde daar dat haar mannen gratis koffie en thee met een broodje erbij kregen en dat ze hun verhaal kwijt konden. Het brood kreeg zuster Kandelaar van Krasnapolsky en van bevriende bakkers op het Damrak. Haar koffiehuis (dat ze meer dan 25 jaar open wist te houden) het laatst op de Gelderse kade hoek Koningsstraat huurde ze jarenlang voor een gulden per jaar van Zwarte Joop (sex koning Jopie) van Cassa Rosso. Eens per jaar toog “Kandelaartje” zoals ze in de daklozen scene genoemd werd in habijt met een gulden naar Cassa Rosso en tekende daar het huur contract voor het komende jaar. 
Maar het bleef voor zuster Kandelaar niet bij brood aan de deur, koffie in het koffiehuis of ontmoetingen op de Wallen. Als een van haar mannen in het ziekenhuis lag ging ze met shag en schoon ondergoed op bezoek. De velen die aan de drank waren geraakt probeerde ze te bemoedigen naar de A.A. te gaan en iets aan hun verslaving te doen. En haar “mannen” konden in het klooster in de Warmoestraat terecht waar zuster Kandelaar de telefoon greep om contact met familie, kinderen etc te herstellen. 
Bemachtigde één van de mannen een woninkje dan konden ze huisbezoek van “Kandelaartje” verwachten. Een van de mannen die jarenlang zwierf en een woninkje kreeg weigerde zelfs die woning te betrekken totdat zuster Kandelaar hem een kruis met een corpus Christi gegeven had!
Zuster Kandelaar volgde haar mannen ook op de laatste gang in hun leven en was vaak de enige spreekster op uitvaarten op Westgaarde of St.Barbara waar ze voorkwam dat haar “mannen” door “de soos” zonder enige ceremonie als een hond werden 'ondergestopt'. 

Zuster Kandelaar blonk uit in het “pastoraat van de aanwezigheid”. Geen bekerings drang of geleur met religieuze pamfletten hoefde je van haar te verwachten. Het ging erom de mannen een thuis te bieden. En daarvoor was het essentieel hun naam en hun verhaal te kennen en te onthouden. De mannen mochten geen nummer zijn, ze moesten een persoon zijn. En al leefden ze vaak in “kennelijke staat” op de Wallen, en waren ze in veel gevallen dakloos, dat maakte ze er niets minder op voor zuster Kandelaar. 

Zuster Kandelaar beschouw ik als mijn leermeesteres en ik en andere vrijwilligers hebben erg veel van haar geleerd. In de 13 jaar dat ik met haar in het koffiehuis voor thuisloze mannen op de Geldersekade/hoek Koningsstraat werkte ( ik begon daar op mijn 21ste nu 37 jaar geleden!) heb ik van haar geleerd hoe met mensen aan de zelfkant om te gaan en het is niet overdreven te zeggen dat mijn latere succes met het drugspastoraat (van 1990-2001 in Amsterdam ook op de Wallen) en ook hier in Z.Afrika met vluchtelingen met HIV ( al weer vanaf 2001 tot-nu 2015) voor een groot deel aan haar wijze lessen te danken is! Mooi is het om te weten dat oktober a.s. het drugspastoraat in Amsterdam haar 25 jarig bestaan viert en dat ze tgv van dit jubileum een feestelijke bedevaart naar Lourdes gaan maken met alle drugsverslaafden en daklozen die vroeger al eens mee zijn geweest naar Lourdes en nog leven. Dus zuster Kandelaars inspiratie wordt door gezet!

De nadruk van zuster Kandelaar op gastvrijheid (gratis koffie schenken), mensen welkom heten  en bij hun naam kennen, er voor hen zijn op momenten als St.Nicolaas en Kerst, hen bezoeken in het ziekenhuis en aanwezig zijn met een woord en gebed bij een uitvaart waren en zijn een ijzersterk pastoraal concept. En zuster Kandelaar maakte “school” in Amsterdam met haar aanpak. Bij alles wat zuster Kandelaar deed bleef ze nuchter en stond ze altijd met 2 benen op de grond. Ze was bij haar “mannen” zonder veroordeling of betweterij. Veel religieuze leiders zoals bischoppen zouden van haar werkwijze nog erg veel kunnen leren!

Zuster Kandelaar staat wat mij betreft op gelijke hoogte met andere zeer bijzonder pastoraal gedreven mensen als wijlen pater van Kilsdonk en wijlen majoor Boshardt. Ik hoop dan ook dat haar overlijden niet onopgemerkt voorbij gaat want ze heeft enorm veel betekend voor talloze daklozen als Gerard Leth, dhr. Kasteleijn, slappe Jan, dhr.Perotti, dhr. Geiger, dhr. Berkhout, Lolle Flobbe, Simon Hendriks, zwarte Peter, Evert Prak, Theo Sunnotel, dhr. van Lunteren, Theo Suikerbuyk, de Feijs, Fred Clobus, Rinus Bos en ga zo maar door. Bijna al deze heren, hoewel de meeste veel jonger dan zuster Kandelaar waren, heeft zij overleefd. 

De Sinterklaas avonden in het klooster op de Warmoestraat waren onvergetelijk. De mannen voerden daar al zingend de boventoon En de zusters zorgden dat ze allemaal hun natje en hun droogje en een kado kregen.Ook de jaarlijkse uitjes voor de daklozen naar een klooster b.v. Egmond waar na de Mis de “mannen” van Kandelaar een voetbal match tegen de monniken speelden (overigens die traditie wordt ook nog steeds voortgezet door het drugspastoraat) waren ook steeds een schot in de roos.

Zuster Kandelaar was er een uit 1000 en zou zeker een vrouw naar het hart van Paus Franciscus zijn geweest. Zij zorgde ervoor dat de kerk zichtbaar was op de hoeken van de straten, tot in Casa Rosso toe. En iedereen die ze ontmoette ontving een vriendelijk woord, een wijze raad of een vermaning. Zij kende maar al te goed “de geur van haar schapen”. Bij dit alles werd zuster Kandelaar gesteund door een down to earth vroomheid en een geweldige humor. En dat maakte dat ze tot ver in haar leven (tot haar 85 ste) haar mannen vanuit het klooster in de Warmoestraat een steun en een toeverlaat was.

Ik was naakt en gij hebt mij gekleed, ik was hongerig en gij hebt mij gevoed, ik was ziek en gij hebt mij bezocht, ik zat in de gevangenis en gij hebt mij bezocht. Ze heeft het allemaal haar leven lang gedaan. Als alle zogenaamde christenen ook maar een klein deel van haar naastenliefde zouden ten toon spreiden dan zag de kerk en de wereld er anders uit!

Zuster Kandelaar is als Augustines van St.Monica de laatste der Monikanen van dit sterke

geslacht nonnen van de Warmoestraat. Alleen al tussen September 2014 en maart 2015 stierven 8 van deze zusters Augustinessen, de meesten tegen de 100 jaar oud. Er zijn nog 59 Augustinessen, de meesten bejaard. Maar er zijn nieuwe groepen als Casella in Hilversum, Sant Egidio aan het Waterloo plein, Don Bosco-Jonathan in Amsterdam-Zuid, de Volksbond, het oecumenische drugspastoraat en talloze andere groepen die verder gaan met de missie waar zuster Kandelaar in uitblonk. Het zal voor hen alleen nog een hele toer zijn het gigantenwerk van “Kandelaartje” te evenaren!

Ik wens alle medezusters van zuster Kandelaar een mooi afscheid van zuster Lioba op vrijdag 13-3-2015 op het kloosterkerkhof in Hilversum en zuster Lioba Kandelaar wens ik vrede en rust die zij zo verlangde en verdiende bij haar Verlosser!

hartelijke groet uit Johannesburg, Ricus Dullaert een van haar leerlingen.

.

Afscheid Peter en Connie Smits: een gezegende zoektocht

Geplaatst 24 okt. 2014 04:16 door De Stadslamp Amsterdam

fam Smits(Bron: Tijding, oktober 2014)

‘Wat hebben we anders gedaan dan onze bewogenheid met medemensen en onze gastvrijheid uit te leven? We hebben gehandeld met de gaven die we van de Geest hebben ontvangen.’ Een typerend antwoord, als je Peter Smits vraagt naar de 18 jaar waarin hij samen met zijn vrouw Conny missionair werk deed in Amsterdam. Niet te veel ophef graag; er is al zoveel ketelmuziek rond ‘gemeentestichting’. Een verhaal over een gezegende zoektocht.

We spreken elkaar na een paar hectische dagen. Afgelopen woensdag rondde hij zijn theologische studie af, zaterdag was er een afscheidsbijeenkomst met tal van gemeenteleden, familie, vrienden en relaties. En gisteren de dankdienst in een uitpuilend ‘Hebron’, het wijkgebouw dat zoveel jaar de werkplek was van Peter en Conny.

Op tafel ligt een zilverkleurig boek met foto’s en teksten van alle gemeenteleden van ‘Hebron’. “Ik ben dankbaar dat ik me al die jaren door jullie heb kunnen laten inspireren”, schrijft iemand. Een ander: ‘In Hebron ontdekte ik keer op keer: onze God leeft!” Een collega: “Jullie hebben ons zeker geïnspireerd om in Amsterdam te willen blijven.” Bladerend door het boek zie je rasechte Amsterdammers naast mensen uit alle windstreken. In de afscheidsdienst zei Peter dat Hebron iets heeft van een ‘huis van gebed voor alle volken’. Citaat: ‘In de afgelopen jaren hebben we dat in Hebron wáár zien worden. En op deze dag van afscheid besef ik eens te meer, dat God aan het woord is als Hij zegt: Mijn huis. In Hebron was tientallen jaren geleden de deur dicht gedaan omdat het erop leek dat de kerk in de Spaarndammerbuurt zijn tijd wel had gehad. Het leek over en uit. Maar God heeft laten zien: dit is Mijn huis. Hij heeft het zelf als het ware opnieuw opgebouwd, en we herkennen er vandaag inderdaad een huis van gebed voor alle volken in! Indonesië, Irak, Libanon, Egypte, Uganda, Ghana, Marokko, Suriname, Colombia, Ecuador, Peru, Chili, Curacao, Nederland, Duitsland, Hongarije... ‘

Na afloop zei een Colombiaanse vrouw: ‘Jullie (Peter en Conny) zijn niet, zoals andere Nederlanders nieuwsgierig naar andere culturen, jullie hebben liefde voor die culturen.’

Verwondering
Achttien jaar geleden kwamen Peter en Conny met hun vier kleine kinderen naar Amsterdam. ‘Ik was nog groen’, grapt hij, ‘ook al omdat ik aan de landbouwhogeschool had gestudeerd en zeven jaar had gewerkt als docent plantenteelt.’ Zonder de vereiste opleiding, met veel liefde en gedrevenheid stortte hij zich op het werk. ‘Het evangelisatiewerk vond als het ware meer in ‘verdunde’ vorm plaats, omdat het werkterrein van de Noorderkerkgemeente zowel de Jordaan als de Spaarndammerbuurt omvatte. De ontmoeting met multicultureel, multireligieus Amsterdam verliep in de eerste jaren vooral via onze directe woonomgeving in de Bijlmer. Na vijf jaar kregen we de kans om boven ‘Hebron’ te gaan wonen. Daarmee werd een belangrijke wissel omgezet: vanaf dat moment vielen ons werk en leven veel meer samen. Een echtpaar uit de Noorderkerk dat ons in al die jaren heeft bezig gezien, schreef ons ter gelegenheid van het afscheid: “Jullie waren mensen die op het juiste moment op de juiste plaats waren.” Zelf kijken we er in verwondering op terug: God heeft in alle dingen voorzien. Toen we met zes kinderen - waarvan de oudsten in de tienerleeftijd - uit onze woning dreigden te groeien, kwam de bovengelegen woonverdieping vrij. God voorzag ook in medewerkers, talentvolle vrijwilligers die zich aandienden en bij het missionaire werk in Hebron betrokken raakten.’

In de loop van de jaren tekende zich de ontwikkeling af die was beoogd en waar op was gehoopt: het aandeel vrijwilligers uit de ‘moedergemeente’ (de Noorderkerk) daalde, ten gunste van het aandeel leden van de Hebrongemeenschap. ‘Het zegt ook iets over het vertrouwen dat de kerkenraad van de Noorderkerk ons gaf. Ze durfden de gemeenschap die onder haar vleugels was ontstaan uit handen te geven, om haar een eigen weg te laten gaan.’

Gemeentevorming
‘Hebron’ was een vorm van ‘gemeentestichting’ avant la lettre. Nog voordat de hausse aan ‘church plants’ ontstond, in 2001, zette Peter eerste aarzelende aanzetten op papier. ‘Mijn voorganger, Ad Verwijs, mocht dan naar Colombia zijn gegaan om daar ambtsdragers toe te rusten bij gemeentevorming – voor ons was het in de Nederlandse context allemaal nieuw. We hebben het ontstaan van ‘Hebron’ ervaren als een geschenk. De behoefte aan gemeenschap ontstond in de praktijk, via het kinderwerk en de openmaaltijden. We spraken over Hebron als ‘gemeentevormingsproject’. In IZB-kring kreeg deze term ook de voorkeur boven ‘gemeentestichting’ omdat hij meer honoreert wat God in de voorafgaande periode voorbereidde.

We hebben ruim de tijd genomen om met een kerngroep te bidden en na te denken over de koers die we moesten volgen in de context van deze buurt. Pas na drie en een half jaar schreven we voor het eerst een ‘gemeentezondag’ uit. Het ging over ‘levende stenen’; kinderen hadden grote stenen nagemaakt en die bij elkaar gelegd. We enquêteerden gemeenteleden: ‘Wat zou jij kunnen bijdragen aan de gemeenschap?’ In het begin waren het vooral kleine taken die verschillende mensen oppakten. Maar door de jaren heen hebben we ook de ontwikkeling gezien dat mensen uit de multiculturele Hebrongemeenschap meer en meer verantwoordelijkheid zijn gaan dragen. Een mooi markeringspunt, drie jaar geleden, was de vorming van een missionair team met mensen uit de wijk.’

De eerste doop- en belijdenisdienst, in april 2008, de eerste avondmaalsviering, een jaar later, waren volgende hoogtepunten in de geschiedenis van Hebron. ‘Het waren ook momenten die het verlangen in me wakker riepen om de theologiestudie af te ronden.’

Gebutsten
Anno 2014 komen er ca. 40 bezoekers in de wekelijkse diensten; velen van hen hebben het financieel niet breed. ‘Voor sommigen is het dagelijks leven vooral een kwestie van ‘overleven’. Met kwalificaties als ‘onderkant van de samenleving’ heb ik niet veel. Ik ben vaak onder de indruk van de veerkracht van mensen. Als je als alleenstaande moeder de kost moet verdienen en zorg moet dragen voor de opvoeding van een paar kinderen – ga er maar aan staan.

Het is waar dat de Hebrongemeenschap meer aantrekkingskracht heeft gehad op mensen die gebutst zijn door het leven, dan op yuppen, die ook in de wijk wonen. Hoewel... bij een kerstspeurtocht die we in de wijk organiseerden, werden op een heel natuurlijke manier contacten gelegd met álle sociale lagen. Conny heeft ook via haar werk als gastouder de nodige contacten met tweeverdieners gehad. Ik ben altijd onder de indruk van het feit dat Jezus contact had met alle lagen van de bevolking. Als gemeente heb je al gauw een bepaald profiel, waardoor je niet voor iedereen toegankelijk blijft. Aan de andere kant, wij heten een gemeenschap te zijn voor ‘niet vele armen’. Daar ben ik ook best trots op. Want God heeft volgens de Bijbel onmiskenbaar een voorkeur voor het zwakke en onaanzienlijke.’

Bandenplakker
Gastvrijheid heeft altijd hoog in het vaandel gestaan van het missionaire echtpaar. Veel vrouwen met verschillende achtergronden en levensovertuigingen vonden een gastvrij onthaal bij de koffie-ochtenden die Conny organiseerde. Voor sommigen betekende deze ontmoetingsplaats echt een eerste stap uit hun isolement. Heel wat vrouwen hebben zo ook de weg naar de kerk gevonden. Wat het geheim van Hebron is? ‘De liefde van Jezus is hier aanwezig’, zei een welzijnswerker onlangs. Peter: ‘Van december tot half mei hebben hier zes vluchtelingen in Hebron gewoond, ook mijn werkkamer was bezet. Uiteindelijk moesten we de pijnlijke beslissing nemen dat het niet langer kon. Ze waren nog niet vertrokken of er diende zich een gezinnetje aan, dat uit huis was geplaatst…’
In de afscheidsdienst werd gememoreerd dat Peter dan wel geen tentenmaker, maar toch wel een goeie bandenplakker was. ‘Wat wil je? Als je geen vader hebt, wat moet je dan? Naar Peter in Hebron…’

Inspiratie
Terwijl hij op de laptop nog wat foto’s selecteert voor Tijding, passeert een rapportage van een predikante die hem tijdens zijn theologische studie begeleidde: ‘De krachtige inspiratie van het orthodoxe geloof is bij alles bepalend voor Peter. Daar mag hij op den duur vrijer en liefdevoller mee omgaan, wetend dat God de orthodoxe geloofsleer niet heeft bedacht, maar dat Zijn genade genoeg is als bodem onder een fiere protestantse geloofshouding!’ Een mooie karakterisering, die zeker ook van pas komt in de nieuwe werkkring – God weet waar.


"Missionair werk in de Jordaan is niet echt een succes"

Geplaatst 18 okt. 2014 13:03 door De Stadslamp Amsterdam

Ds Visser
(Bron: ND, 30-9-2014)

‘Mensen staan niet in de rij voor doop’

AMSTERDAM - Missionair predikant Paul Visser schrijft dat het missionaire werk in de Jordaan niet echt een succes is. Visser roept op elkaar niet op te jutten en af te troeven, maar eerlijk in gesprek te gaan over 'een moeizaam proces'.

Het missionaire werk in de Jordaan is niet om over naar huis te schrijven, schrijft predikant Paul Visser van de Noorderkerk in Amsterdam op de website van de kerk. Hoewel hij veel reden heeft om dankbaar te zijn, wil hij ook de andere kant van het verhaal vertellen.

Waarom is het missionaire werk in de Jordaan geen succes?
'Ik schrijf dat om mensen te prikkelen. Ik wil het eerlijke verhaal vertellen. Als het gaat om echte ommekeer, om overgave aan God, dan houden mensen de boot vaak af. Natuurlijk kan ik vertellen over de vele contacten die we hebben opgedaan via het kinderwerk, persoonlijke ontmoetingen of de zoekerscursus, of over het toenemende kerkbezoek. Soms kan ik het allemaal amper bijbenen en dan denk ik: dit gaat goed! Maar er rijst ook een ander beeld op. Over hoe kwetsbaar het is, dat je een lange adem nodig hebt en hoe makkelijk je contacten ook weer kwijtraakt.'

Hoe meet u succes?
'Je zou succes kunnen afmeten aan groei. Als je kijkt naar de investering die je doet, is missionair werk niet altijd een succes. Twaalf mensen zijn hier gedoopt en daar ben ik dankbaar voor. Tegelijk zijn het er ook 'maar' twaalf. Natuurlijk ben je blij met groei, maar je hebt ook met een weerbarstige werkelijkheid te maken. Mensen staan niet in de rij om zich te laten dopen.'

Hoe zijn die twee verschillende kanten voor u?
'Hierdoor kom ik midden in het evangelie terecht. In de Bijbel staan meer van dit soort verhalen dan grote succesverhalen.

Ben Kroeske: "Ik heb veel verlegenheid moeten overwinnen"

Geplaatst 20 sep. 2014 14:17 door De Stadslamp Amsterdam

CIP.nl, 18-9-2014

Ben Kroeske vertelt over Jezus in Amsterdam-Oost
“Ik deed ooit een evangelisatiecursus waar je twee mappen voor uit je hoofd moest leren. Ik raakte ontmoedigd: ‘Dit kan ik niet’, zei ik. Maar later kwam ik er achter dat het teveel om hoofdkennis draaide. Terwijl dat niet het belangrijkste is. Het gaat er eerder om dat je diepe bewogenheid hebt voor mensen omdat je hun verloren staat ziet. God doopte mij even later met vuur en ik kreeg de kracht om veel mensen te bereiken”, zegt Ben Kroeske, die in november 2013 de River Church in Amsterdam-Oost oprichtte. Hij bidt veel op straat en ziet uitzonderlijk veel bekeringen. Kroeske gelooft dat God grote dingen voor Nederland in petto heeft.

Haast
Hoewel kracht en liefde de belangrijkste wapens zijn, heeft Kroeske lang gezocht naar een geschikte vorm. “Het was wel frustrerend dat ik vol was van God, maar ik wist niet hoe ik het uit moest delen. Nu heb ik een vorm gevonden om mensen aan te spreken – hoewel het simpelweg een houvast is. Maar ik zie dat het werkt. Je kunt vol zijn van God, maar het praktische aspect vergeten. Als je bijvoorbeeld heel lang aan het woord bent, is het lastig om resultaat te zien. Want mensen hebben haast.”

Ben bidt voor de mensen bij de bus voordat hij spullen uitdeelt.

“Om te voorkomen dat je in verhitte discussies raakt, moet je doelgericht blijven. Ik begin met een simpele vraag als: ‘Weet je dat God van je houdt en een geweldig plan heeft met je leven?’ Vervolgens deel ik kort wat uit het woord van God. Dat is een krachtig moment. Mensen kunnen heel onverschillig een gesprek beginnen. Maar als ik het woord van God uitspreek, staan mensen ineens als aan de grond genageld. Ik vertel dat allen gezondigd hebben en de dood verdienen maar dat de genade van God eeuwig leven is door Jezus Christus. Door Gods Woord te spreken, gebeuren er zulke machtige dingen. Het evangelie is dé kracht Gods tot behoud.”

“Vervolgens vraag ik dan: ‘Stel dat het vandaag je laatste dag is, weet je zeker dat je naar de hemel gaat?’ Het geeft mensen een besef van de eeuwigheid. Sommige mensen vinden dat best confronterend, maar gaan er vervolgens diep over na denken. Een evangelist sprak een man hierover aan en de woorden gingen dwars door hem heen. Enkele dagen daarvoor had ook iemand het gevraagd aan hem. Hij was boos weg gelopen. En nu wéér die vraag. ‘Vertel me alsjeblieft meer, die vraag laat me maar niet los’, zei hij, en gaf zijn leven aan God.

Het is belangrijk om mensen de mogelijkheid te geven om tot slot hun leven aan God te geven. Eerst bid ik voor hen en vervolgens vraag ik of ze voor God willen leven. Daarna bidden we een zondaarsgebed.” Door te doen, groei je in vrijmoedigheid, vertelt Kroeske. “Toen ik zag dat ik – door alleen Gods kracht en Zijn woorden – mensen tot de Heer kon leiden, werd ik zó enthousiast. Ik begon op stadsbussen te springen en deelde daar het Woord. Ik ging naar voetbalvelden. Ik liep op groepjes af.”

“Ik kom veel tekort en ik heb veel verlegenheid moeten overwinnen. Maar het draait niet om mij. Ik moet met mijn knikkende knieën uit mijn comfortzone stappen. Hoe meer ik dat doe, hoe meer de Heer kan doen.”

Broodje hotdog
“We hebben ook een bus geleend die we gebruiken voor het werk. Daar zetten we tafeltjes bij en delen eten en drinken uit. Een broodje hotdog of wat snoep en frisdrank. Vervolgens delen we het evangelie en bidden bij mensen voor hun noden. Elke keer als we er staan, komen veel mensen naar ons toe. Ze gieten hun hart uit, soms huilend en wij krijgen de kans om de liefde van Jezus te tonen en met ze te bidden. En veel mensen ontmoeten Jezus. Daar draait het allemaal om!”

Kroeske geeft ook evangelisatietrainingen. Klik hier voor meer info.

Wat zorg en zwakte met een kerk doet

Geplaatst 20 sep. 2014 12:00 door De Stadslamp Amsterdam

famBlomBron: ND.nl, 20-9-2014

Wat kan een kerk betekenen voor mensen die langdurige zorg nodig hebben? Maar ook: wat kunnen zorgvragers betekenen voor mensen in de kerk? Zorg doet iets moois met een kerkgemeenschap.

Onze dochter Jasmijn is geboren met een zeldzame chromosoomafwijking. Jasmijn (4) loopt niet, praat niet en is niet zindelijk; dingen die een gezonde vierjarige wel allemaal kan. Verder is ze erg klein voor haar leeftijd en heeft ze een sonde waardoor ze voeding krijgt. Ze is vaak in het ziekenhuis geweest vanwege epileptische aanvallen of infecties die uit de hand liepen.

Er waren tijden waarin we maandelijks op de spoedeisende hulp zaten, waarna een ziekenhuisopname volgde. Hierdoor was het bijna onmogelijk om een normaal leven te leiden. Natuurlijk is alles anders als je een gehandicapt kind hebt en een normaal leven is niet meer voor ons weggelegd. Maar we waren meer aan het overleven; de zorg voor Jasmijn stond voorop en we moesten ook werken, waardoor de andere onderdelen uit ons leven naar de achtergrond verdwenen. Hobby’s werden afgebouwd, met vrienden afspreken kwam er steeds minder van en we deden geen vrijwilligerswerk meer, ook niet binnen de kerk. Onze cirkel werd steeds kleiner en we hielden onszelf alleen maar bezig met ons gezin: papa, mama, gehandicapte dochter van twee en een gezonde dochter van nul. Wij hadden geen eigen kracht meer over om in te staan, iets wat de politiek graag wil.

Op dat dieptepunt hebben we samen met mensen uit ons netwerk een Eigen Kracht Conferentie belegd voor Jasmijn en ons gezin.

Lees meer in ND ( betaald)

Rob visser, stadsdominee: Het is een beetje aankloten in de marge

Geplaatst 20 aug. 2014 04:14 door De Stadslamp Amsterdam

Bron: NRC Reader, 9-8-2014.

Rob Visser (62) is sinds kort de nieuwe stadsdominee van Amsterdam. En hij is een van de oprichters van het Parentshouse, een plek voor gescheiden ouders. [...]

„De Protestantse Kerk Amsterdam wilde kijken of een kerk hier op het Amsterdamse IJburg, een gloednieuwe wijk met zo’n 25.000 mensen, nog bestaansrecht heeft. Het was een experiment. Ik had een mooie kerk in Apeldoorn die goed liep. Honderden kerkgangers, honderd vrijwilligers. Hier: nul. Dus mijn vrouw en ik zaten hier in de woonkamer elkaar aan kijken: wat gaat dit worden? Ik ben wel heel blij dat die kerk op IJburg, De Binnenwaai, er nu is gekomen. Heel voorzichtig kan ik zeggen dat we er inmiddels wel toe doen. Er zijn zo’n veertig tot vijftig kerkgangers op zondag. En er is een groep vrijwilligers, zo’n honderd man. Meer wordt het niet, de statistieken leren ons dat dat aantal, in deze geseculariseerde samenleving, niet boven de honderd komt.”

Protest van christenen tegen vreemdelingendetentie Schiphol

Geplaatst 10 mrt. 2014 04:31 door De Stadslamp Amsterdam

De eerste van een serie Schipholwakes bij het Justitieel Cellencomplex bij Schiphol. | beeld Rufus de Vries
Bron: ND, 5-3-2014. 

"Een wake tussen de dampen van kerosine"

Zestig christenen liepen gisteren een wake rond het cellencomplex voor vreemdelingen op Schiphol. ‘Aan hun detentie zit geen termijn, dus dit kan eindeloos duren.’

Ze komen uit Zaandam, stappen uit de auto, groeten, en beginnen over dat wat hun hoog zit: de wijze waarop Nederland asielzoekers of mensen zonder de juiste papieren vastzet, zonder dat ze iets crimineels gedaan hebben. Hij: ‘Bij ons begon het met die vermaledijde bajesboten.’ Dat is toch lang geleden? ‘Helemaal niet, pas vorig jaar sloot de laatste.’ Zij: ‘Ik heb er twee jaar over gedaan te regelen dat ik bij de vluchtelingen op bezoek mocht. Hun omstandigheden waren verschrikkelijk.’

Juist die ervaringen brengen hen deze woensdagmiddag naar het Justitieel Cellencomplex, aan de rand van het vliegveld Schiphol. De lijnen van het betonnen complex tekenen zich scherp af tegen de zachtblauwe voorjaarslucht, terwijl de wind een geur van kerosine aanvoert. ‘Hier zitten mensen die niets gedaan hebben en toch vastzitten. Ze hebben alleen geen papieren bij zich. Aan hun detentie zit geen termijn, dus dit kan voor hen eindeloos duren.’

Hun namen geven ze niet. Raken ze bij de autoriteiten bekend als criticasters van ‘het systeem’, dan komen ze nooit meer binnen om illegalen te bezoeken. Ook dat zegt wat hen betreft iets over het barbaarse opvangsysteem dat Nederland huldigt. Een systeem dat zich vandaag zichtbaar maakt in de vorm van een auto van de Koninklijke Marechaussee, uitgerust met een camera op het dak. De auto volgt de wake van begin tot eind, stapvoets rijdend achter de groep.

Sant'Egidio in Amsterdam

Geplaatst 20 feb. 2014 03:09 door De Stadslamp Amsterdam

De internationale lekengemeenschap Sant'Egidio krijgt een vaste stek in Amsterdam. 
De beweging die zich ontfermt over arme en/of dakloze mensen, krijgt de beschikking over een deel van een pastorie aan de Tweede Oosterparkstraat.

Bekijk hier tv verslag ( item begint op 5 min 54 sec. 

Bron: katholieknederland TV, 18-2-2014.

Jonge evangelisten zien God bewegen in Amsterdam-Zuidoost

Geplaatst 14 feb. 2014 07:17 door De Stadslamp Amsterdam

Bron:  CIP.nl, 14-2-2014. 
 
"Luister, God is er en heeft een plan met je leven"

“Als je als predikant evangeliseert, brengt dat verwachting. Je hebt gezaaid op zaterdag en met een gezonde spanning kijk je uit naar zondag. Wat zal de oogst nu weer zijn? Het is altijd weer bijzonder als je gezichten herkent van de vorige dag”, zegt Jan Willem van den Bogaardt, pastor van evangeliegemeente De Deur in Amsterdam-Zuidoost. Samen met een groepje (jonge) gemeenteleden heeft hij zojuist geëvangeliseerd – op zaterdagmiddag. Dat doet hij wekelijks twee keer en hij kan het iedereen aanraden. Ze willen hun opgedane kennis graag delen met cip.nl.

Bidden op straat
De groep evangeliseert in het winkelcentrum en bij het metrostation van de wijk Holendrecht. Door middel van flyers – met uitnodiging voor de dienst – knopen ze gesprekken aan. Gesprekken die opvallend open en vriendelijk zijn. Diverse mensen laten openlijk voor zich bidden op straat. In twee jaar tijd zijn tientallen mensen tot bekering gekomen door evangelisatie. Velen zitten nu in De Deur in het plaatselijke buurtcentrum.

Getuigenis
Leomie, een jonge vrouw uit de buurt die zelf tot verandering is gekomen door evangelisatie, leert veel van evangelisatie. “Twee dingen zijn heel belangrijk: in tweetallen evangeliseren en je getuigenis vertellen. Met z’n tweeën kun je elkaar goed aanvullen."

“Je getuigenis vertellen is heel goed. Je weet dat God je veranderd heeft, maar het kan moeilijk zijn om onder woorden te brengen wat Hij precies deed. Dat leer je door evangelisatie.” Mensen reageren over het algemeen positief, vertelt Leomie. “Soms zeggen mensen letterlijk: ‘Wow, dat zou ik ook wel willen.’ Ze gaan nadenken of het in hun leven ook mogelijk is. De pastor leert ons ook om aangenaam tegen mensen te zijn. Daardoor komen er juist meer mensen naar de dienst.”

Bemoediging
Orsen- een jongeman uit Holendrecht en ‘on fire’ voor God - kent het straatleven goed en heeft mensen door middel van evangelisatie iets te vertellen. “Ik vertel niet alleen mijn getuigenis – dat God mij de blijdschap heeft gegeven – maar ik vertel: ‘Luister, God is er en Hij heeft een plan voor je leven. Ik heb het ook ontvangen en het zou zonde zijn als Hij jou niet kan helpen.’ Ik voel een bewogenheid in m’n hart. Die jongens hebben echt een bemoediging nodig. Het is goed om ze aan te spreken. Ik vind het zo mooi dat God mij de blijdschap heeft gegeven. Ik wil dat tegen iedereen zeggen.”

Verbazingwekkende woorden
Orsen voelt zich geleid door de Heilige Geest, die hem door het evangeliseren naar een hoger niveau tilt. “Je bent ergens wel kwetsbaar. Mensen kunnen denken: ‘Wat praat die jongen tegen mij?’ Ik heb daarom heel veel kracht van God nodig.” En dankzij evangelisatie steunt God Orsen op krachtige wijze. “Ik voel dat God door me heen beweegt. Hij geeft mij woorden.”

“Ik spreek zelfs verbazingwekkende woorden tijdens het evangeliseren. Dan word ik er bijna bang van: ‘Wow, dat woord dat ik nu uitspreek, ken ik helemaal niet.’, denk ik dan. God spreekt dat door me heen en het raakt mensen. En op zondag is het heel mooi. De pastor preekt dan en ik ben zo benieuwd. Ik zit er met de houding van: wat gaat de pastor nu weer zeggen? De woorden die gepreekt worden, kan ik op straat ook weer overbrengen om anderen te bemoedigen. De preek is door evangelisatie nog belangrijker geworden.”

Relevanter
Als voorganger is het makkelijker en relevanter om een preek te maken door evangelisatie, heeft Jan Willem gemerkt. “Je weet wat er leeft buiten de vier kerkmuren en je leert de noden in de maatschappij beter kennen. Mensen luchten hun hart vaak bij je. Laatst vertelde een vrouw uitgebreid dat haar man ongeneeslijk ziek is. Je bent ontzettend belangrijk voor zo’n persoon. Op een gegeven moment spreek je zoveel mensen dat je goed aansluit bij mensenlevens in de preek. Je weet wat er leeft en de Heilige Geest gebruikt dat om mensen diep aan te raken en antwoorden te geven.”

Mensen die 'goed' willen worden in evangelisatie, geeft Priscilla van den Bogaardt, vrouw van de pastor, ten slotte één belangrijke tip: doen. "Als je langer evangeliseert, leer je om niet alleen je eigen verhaal te vertellen maar ook om te luisteren. Je voelt steeds meer bewogenheid voor mensen." Concrete tips zijn er op dat punt niet. "Nee, je leert door te gaan. Niemand heeft het mij precies geleerd. Dat geldt voor het hele christelijke leven. Je ontwikkelt je pas als je uitdraagt in geloof."

http://www.dedeuramsterdam.nl/

1-10 of 91