Onder de lamp‎ > ‎

'Amsterdammers helpen Amsterdammers' (AHA)

Geplaatst 19 jul. 2010 04:58 door De Stadslamp Amsterdam   [ 19 jul. 2010 05:03 bijgewerkt ]
19-7-2010. Al vier jaar helpen Dirk en Heidi vrijwel elke dinsdag bij 'Amsterdammers helpen Amsterdammers' (AHA), een inloophuis voor dak- en thuislozen aan de Oudezijds Voorburgwal in Amsterdam. Veel bezoekers van AHA hebben diepe indruk gemaakt op het Katwijkse echtpaar. "Je merkt dat God mensen totaal kan veranderen, hoe kapot ze ook zijn."

"Of de Amsterdamse daklozen niet teveel in de watten worden gelegd?" Dirk en Heidi Kuijt moeten erom glimlachen. "Koffie kun je er inderdaad genoeg krijgen. Maar de geestelijke nood is enorm. Je belandt echt niet zomaar op straat. Veel daklozen worstelen met trauma’s. Ze zijn zo kapot dat ze niet meer kunnen meedraaien in de maatschappij." Bij AHA proberen medewerkers deze mensen een warm thuis te bieden. Een kop koffie, een eenvoudige maaltijd. Maar ook in geestelijk voedsel wordt voorzien. Voor het eten is er de ‘preek van de week’. "Heidi kan heel goed preken", zegt Dirk. "Daar ben ik best jaloers op. Ze kan de Bijbel heel dicht bij de belevingswereld van de gasten brengen."

Ome Jan
Een deel van de vaste gasten die Dirk en Heidi in de begintijd leerden kennen, leeft al niet meer. Zoals ome Jan. "Een oudere man, een schatje," zegt Heidi. "Iedereen kon goed met hem opschieten. Uit kranten knipte hij puzzeltjes en nam die mee voor de jongens." Maar ome Jan verwaarloosde zichzelf meer en meer. Op een dag kwam hij binnen met een opgeblazen gezicht. Zijn kleding was helemaal nat van de urine. Het was duidelijk dat er snel hulp moest komen. Heidi belde met de GGD, maar omdat ze niet wist hoe ome Jan verder heette en of hij verzekerd was, kon de GGD zo snel geen hulp bieden. Uiteindelijk is er een arts van de Kruispost gekomen. Hij schreef direct een verwijzing voor het ziekenhuis.

Dirk nam hem in de auto mee naar het Onze-Lieve-Vrouwegasthuis. "Daar is hij heel goed verzorgd’, zegt Heidi. "De verpleegsters waren gek op hem en ome Jan was dankbaar voor alle hulp die hij kreeg. Hij lag in een waterbedje als in Abrahams schoot." Lichamelijk was ome Jan echter aan het eind van zijn Latijn. Een paar dagen na zijn ziekenhuisopname overleed hij.

Welk een vriend…
De begrafenis van ome Jan zullen Dirk en Heidi niet snel vergeten. Er waren veel gasten uit AHA, sommigen hadden er wel tien kilometer voor gelopen. Henny Tinga van het Leger des Heils preekte over Psalm 23:2: "Mij ontbreekt niets." Ook Freek, een vaste gast van AHA, had een opvallende bijdrage. ‘Freek kan soms enorm tieren en vloeken’, zegt Heidi. "Maar op de begrafenis liep hij met een grote, rode roos in zijn hand en zong 'Welk een vriend is onze Jezus.' Voor zijn kameraden had hij de tekst op papier gezet. Die liepen achter hem en een aantal zong mee. Nou, dan weet je ook niet wat je ziet. Ik zei tegen Dirk: "Zo’n begrafenis zou ik ook wel willen."

Dandy
Een andere gast die veel indruk heeft gemaakt op Dirk en Heidi is Filip. "Een knappe man met een zwarte krullenkop," aldus Heidi. "Echt een dandy." Filip kwam elke dinsdag bij AHA. Daarna zagen ze hem een periode niet meer, tot hij opeens tegen het raam klopte. "Ik kom afscheid nemen, want ik ga sterven," zei hij.
Het bleek dat hij hartproblemen had. De drugs hadden zijn lichaam gesloopt. Een paar dagen later zochten Dirk en Heidi hem op in een ziekenhuis in Den Haag. "Hij wilde schoon schip maken," herinnert Heidi zich. "Hij vertelde ons over zijn leven. Nou, dan zit je wel even rechtop in je stoel."

"Vind je het goed om te bidden?" vroeg Heidi. Dat wilde hij. "Ik weet niet eens meer wat ik allemaal heb gebeden. God weet het." Van de verpleging hoorde Dirk en Heidi dat hij daarna veel rustiger is geworden. Vlak voordat hij stierf, zijn ze nog bij Filip langs geweest. "Je bent heel lang op reis geweest," zei Heidi tegen hem. "En nu ga je aan je laatste reis beginnen." Samen lazen de ‘reispsalm’, Psalm 121. "Filip kon zich helemaal overgeven, "zegt Heidi. Hij is 43 jaar geworden.

Pijnlijk contrast
De begrafenis van Filip vormde een pijnlijk contrast met die van ome Jan. Er waren amper aanwezigen. Wel was de stadsdichter van Den Haag er. Hij las een gedicht voor: "Je rammelde met de sleutels van je nooit gevonden huis…" Daarna vroeg de uitvaartbegeleider of er nog iemand was die iets wilde zeggen. "Ik zat helemaal vol," zegt Heidi. "Ik zei alleen maar: 'Toen geen je meer zag, zag Hij je.' Daarna is Filip begraven. Dat ging zo snel, daar word je koud van. Poppetje gezien, kastje dicht en zand erover."

"Waarom moet je zo huilen?" vroeg Dirk aan Heidi toen ze de begraafplaats afliepen. Heidi antwoordde: "Omdat er geen mens is die om hem huilt." Heidi en Dirk zijn dankbaar dat ze Filip nog vlak voor zijn laatste reis hebben ontmoet. Dat hij vrede met God heeft gevonden. "Zoiets vergeet je nooit meer. God is zo machtig. Hij kan mensen totaal veranderen, hoe kapot ze ook zijn."

Dit artikel komt uit De Oogst, het maandblad van Stichting Tot Heil des Volks. Klik hier voor een gratis proefabonnement.

Foto: Vrijwilligers van AHA. Van links naar rechts: Hannie, Debora, Alie, Dirk en Heidi.
 
Bron: De Oogst /CIP.nl, 19-7-2010
Comments