Liefde tot het uiterste

Geplaatst 25 mrt. 2014 05:05 door De Stadslamp Amsterdam   [ 26 mrt. 2014 09:39 bijgewerkt ]
Zondag 23 maart 2014, Weteringkerk, Amsterdam-zuid.
Verkondiging door Gabriel Jansen, pastoraal werker.

Schriftlezingen : Evangelie volgens Matteüs 5:43-48; Evangelie volgens Johannes 13:1-17

Het is de zogenaamde veertigdagentijd. We kijken vandaag al vast wat vooruit naar de lijdenstijd. Want als we dat beperken tot Goede vrijdag, of pas beginnen met Palmzondag, dan is er te weinig tijd om daar echt goed over na te denken.

Allereerst hoorden we uit Matteüs.
Dat is midden uit de zogenaamde Bergrede van Jezus. 
Tijdens de bijbelstudies van aflopen paar keer zagen we dat Jezus zich in de Bergrede presenteert als de nieuwe Mozes (die de oude Mozes al had aangekondigd). We zijn hier op de Berg van God, waar God spreekt, waar Jezus zijn nieuwe Wet geeft. Niet dat Hij de oude opheft, maar Hij openbaart de ware ziel van de Wet, de intentie, het hart. Als het de wet van God is, die Geest is en Liefde, dan is het ook de Wet van de Geest, van de liefde. Wie God en de naaste liefheeft, heeft de Wet gedaan. Die leeft waarachtig, niet voor de schijn of de reputatie, ‘niet zoals de huichelaars’.

Het gedeelte van vandaag gaat speciaal over vijanden. Heb ze lief! Alleen dan ben je echt kind van de hemelse Vader, want zo doet God het ook. Zijn zon schijnt over allen.
Jezus heeft zijn vijanden lief. Hij bidt voor zijn vervolgers. "Vader vergeeft het hun… " is één van de kruiswoorden.
Kinderen van God: dat zijn vredestichters, zegt Hij in de zaligsprekingen in diezelfde Bergrede. En dat doet precies het Kind, dé Zoon van God. Vrede stichten tussen God en mensen, die zich tot vijanden van God hadden gemaakt. Zoals de apostel Paulus in een brief schrijft: Toen wij nog zondaren waren, heeft God zijn zoon gegeven. (Rom. 5,6). Heb je vijanden lief!

Hij sticht vrede door zijn volkomen liefde, tot het uiterste. Minder vijanden? minder vijandschap? Dat is Jezus gaan regelen. Niet door uitsluiting maar door liefde.

Wees dan volmaakt zoals Hij, zo eindigt het gedeelte. 
Wie volkomen liefheeft, tot het uiterste, heeft de wet volkomen volbracht. Die is volmaakt.
Mooi om te weten: de woorden volmaakt, volbracht, en uiterste komen allemaal van hetzelfde Griekse woord. Het zijn verschillende vormen van het ene woord telos.

En dit is precies wat we Jezus zien doen in het evangelie, het lijdensevangelie, en waar het gedeelte uit Johannes 13 over spreekt: 
    Het was kort voor het pesachfeest. Jezus wist dat zijn tijd gekomen was en dat hij uit de wereld terug zou keren naar de Vader. Hij had de mensen die hem in de wereld toebehoorden lief, en zijn liefde voor hen zou tot het uiterste gaan.
Zijn tijd was nu gekomen. In oude taal: zijn uur. Het moment in zijn leven waar het op aan kwam. Waar Hij voor kwam. Eerder lazen we wel eens in dit evangelie dat zijn uur er nog niet was. In hoofdstuk 2, bij de bruiloft te Kana. En ook in hoofdstuk 7: "zij grepen Hem niet, want zijn uur was nog niet gekomen. "

Maar nu is het gekomen. En wat gebeurt er dan?
Het is de openingszin niet zozeer van die voetwassing die volgt, maar van al die hoofdstukken die nu komen: het begin van het lijden en sterven. Het begin van de verheerlijking. 
En we lezen er hier twee dingen over:
Het is het uur dat Hij naar de Vader zal terugkeren. Verheerlijkt zal worden, zijn bestemming bereiken. En tegelijk het uur dat Hij zijn liefde zal tonen tot het uiterste. En die twee dingen horen bij elkaar, ze zitten aan elkaar vast. Ze zijn hetzelfde. Wanneer zijn liefde tot het uiterste gaat, dan komt Hij daarmee tot zijn volle bestemming, wordt Hij op die manier verheerlijkt door zijn Vader, en zijn Vader door Hem, en weer volledig verenigd met Hem. Daar aan het kruis toont Hij God, is Hij God, de God die liefde is tot het uiterste.

Nog iets heel boeiends, voor wie van woorden houdt: in het Oude Testament betekent de uitdrukking ‘tot voltooiing brengen’ tegelijk ook ‘tot priester wijden’, d.w.z. voorbereiden en klaar maken voor de priesterdienst, de offerdienst aan God ten behoeve van de mensen.
Dat is boeiend! Door zijn liefde tot het uiterste wordt Jezus de volmaakte Hogepriester, die eeuwig voor ons bidt en bemiddelt. Een priester die niet een vreemd offer brengt, maar zichzelf. Hij is zowel offerlam als priester.

En zo brengt Hij ons óók tot onze bestemming: In de woorden van Openbaringen 1:5-6:
    Aan hem die ons liefheeft en ons van onze zonden heeft bevrijd door zijn bloed, die een koninkrijk uit ons gevormd heeft en ons heeft gemaakt tot priesters voor God, zijn Vader – aan hem komt de eer toe en de macht, tot in eeuwigheid.

De rest van het gedeelte, de voetwassing, illustreert dit alles. Ik ga daar niet in detail op in. Maar wat Paulus mooi zegt in de brief aan de Filippenzen, dat toont Jezus zelf hier met een pakkend gebaar:
    Laat onder u de gezindheid heersen die Christus Jezus had. Hij die de gestalte van God had, hield zijn gelijkheid aan God niet vast, maar deed er afstand van. Hij nam de gestalte aan van een slaaf en werd gelijk aan een mens. En als mens verschenen, heeft hij zich vernederd en werd gehoorzaam tot in de dood – de dood aan het kruis.
Jezus legt zijn bovenkleed af, dat is zijn waardigheid, en wordt een nederige knecht, om ons te reinigen. Van zonde. Van alles wat ons scheidt van God.

Wie is echt rein? Iedereen die vernieuwd wordt door het bad van de waarheid die Jezus brengt, het bad van de liefde van God, Reiniging is niet meer iets van rituelen (zoals de joodse wasvoorschriften), maar van ondergedompeld worden in de liefde van Jezus. Hem ontmoeten, je door Hem laten wassen. Hem vertrouwen, Hem geloven.

En natuurlijk geeft Jezus hiermee ook meteen een voorbeeld. Als Hij de Heer is, dan zullen wij Hem volgen in zijn liefde, in zijn nederigheid, in zijn aanpak. Wij wassen van nature liever elkaar de oren dan de voeten. Ik ook. Hoe moeilijk is dat… voeten wassen: elkaar proberen te helpen op een nederige manier. Elkaar proberen verder te brengen of weer op weg te helpen met Jezus. Door liefde.

Over 4 weken is het Pasen. Golgota, dat kleine heuveltje, is dé Berg van Gods heerlijkheid. De Berg waar God zelf zich als nooit tevoren openbaart. Waar de liefde van God zich tot het uiterste toont. En dat is hetzelfde. Want God is liefde.

Wat kunnen we leren?
1. Juist bij het kruis, het volgehouden lijden van de Heer, leren we de glorie van God kennen. Als we denken over de heerlijkheid van God, laten we dan altijd de liefde van Jezus, tot het uiterste, op het kruis, voor ogen houden. Daar zien we de echte liefde, de echte heerlijkheid.
2. Is er lijden, verdriet, zonde in je leven? Leer er van dat God je nou net niet in de steek laat. Hij kent het lijden, ons lijden. Hij gaat voor jou tot het uiterste.
3. Zo brengt Hij ook ons tot voltooiing, tot onze bestemming. Hij maakt ons ook tot priesters, d.w.z. om zelf ook op de bres te staan voor lijdende, zwakke, falende zondigende mensen.

AMEN.
Comments